1. EMPATİ
SIFIRIN GÜCÜ
Bir’in doğum günü yaklaşmıştı. Sayı okulunda büyük bir heyecan vardı. Tüm sayılar sürpriz hazırlığına koyuldu.
“Ben pasta getiririm!” dedi İki.
“Ben balon şişiririm!” diye atladı Üç.
“Ben şarkı söylerim!” dedi Dört.
Herkes görevini seçiyordu.
Küçük, yuvarlak Sıfır köşeden seslendi:
“Ben de yardımcı olabilir miyim?”
Ama kimse onu ciddiye almadı.
“Senin ne işin var Sıfır?” dedi Beş.
“Sen tek başına bir şey ifade etmiyorsun ki!” diye ekledi Altı.
Sıfır’ın kalbi kırıldı.
Diğer sayılar çarşıya doğru yola çıktı. Hediyeler, süsler ve pastalar almak için çok mutluydular.
Sıfır ise sınıfta tek başına kaldı. Yuvarlak gövdesiyle kendini küçücük hissediyordu.
“Ben hiç miyim?” diye düşündü hüzünle.
Çarşıda hediyeler seçildi, ama ödeme zamanı geldiğinde sorun çıktı. Paraları yetmedi.
“Bunun fiyatı yüz altmış.” dedi satıcı.
Ama 1 ve 6 yan yana dursa yalnızca on altı oluyordu.
“Ah keşke Sıfır yanımızda olsaydı…” dedi Sekiz.
“Onun gücü olmadan büyük sayılar olamıyoruz!”
Dokuz iç çekti: “Biz hata yaptık. Onu hiç anlamadık. Sıfır yalnız kaldı, biz eğlenirken o üzülüyordu.”
On söz aldı: “Ben Sıfır sayesinde varım! O olmadan sadece 1 olurdum. Hepimizin ona ihtiyacı var.”
Hemen geri dönüp Sıfır’ı buldular.
“Özür dileriz, seni kırdık. Sen olmadan hiçbirimiz tamamlanmış sayılmayız.”
Sıfır’ın gözleri parladı. İlk kez gerçek değerini hissetti.
“Ben de sizinle olmak istiyorum!” dedi mutlulukla.
Bir’in doğum günü partisi başladı. Pasta kesildi, şarkılar söylendi, balonlar uçuştu.
O günden sonra sayılar empatiyi hiç unutmadı.